7 android 4.1 surfplatta kamagra jelly prenatal piller hjälpa dig bli gravid
Å rokke ved grensene for forståinga av poesi
4426
post-template-default,single,single-post,postid-4426,single-format-standard,_masterslider,_ms_version_2.9.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive,responsive-menu-slide-left

Å rokke ved grensene for forståinga av poesi

mira
Blandt andet Mira Gonzales optrådte på årets Reverse i København
Å rokke ved grensene for forståinga av poesi
Det er uunngåeleg at ulike språk gjer seg gjeldande på ein internasjonal poesifestival som Reverse. Men i år handla det ikkje berre om å introdusere forfattarar frå ulike land og på ulike språk for publikum. I år var tankar og idear om språk i seg sjølv i fokus.

Sist helg var det tiande gongen Copenhagen International Poetry Festival, eller Reverse, vart arrangert i Møllegade i København i samarbeid med Ark Books, Møllegades Boghandel og LiteraturHaus. Det var to grunnar til at eg, som sikkert mange andre, tok turen til årets internasjonale poesifestival. For det første var det dei kjende og kjære forfattarane på programmet – dei forfattarane ein veit ein del om, kanskje har sett før, og gjerne vil sjå igjen, som til dømes Lars Skinnebach, Caspar Eric, Ann Jäderlund og Maja Lee Langvad.

For det andre, og kanskje viktigast, var det dei ukjende eller mindre kjende namna på plakaten. Sjølv om eg hadde høyrt namna Ariana Reines, Caroline Bergvall og Cia Rinne før, så hadde eg ikkje ein nær kjennskap til dei. Og andre igjen, som Yoko Tawada, Aleksandr Skidan og Uljana Wulf, var heilt nye for meg. Dette er også, i mine auge, det mest fantastiske med ein internasjonal poesifestival som Reverse – at ein kan få auga opp for nye forfattarskap og tendensar.

Språket som materiale
Første dag av Reverse vart i år slått saman med eit anna Møllegade-litteraturarrangement; LYSE NÆTTER. For å feire den siste lyse kvelden (i alle fall i teorien) i 2015, vart det gjort klart til opplesing ute på gata, med funklande runde lys for å innsirkle dei lesande forfattarane på den vesle scena.

Allereie ved opninga av festivalen vart det klart at ein stor del av merksemda ville vere retta mot den fleirspråklige poesien – ei retning som ikkje har oppteke meg nemneverdig tidlegare. Opplesarane ved opninga overraska meg, og éi av dei som gjorde størst inntrykk var Cia Rinne. Ho har vakse opp i Sverige og Finland, og seinare budd i både Tyskland og Danmark. Til opninga las ho opp frå verket Notes for soloists (2009), der ord på fleire ulike språk vert sett saman på setningsnivå. Orda hang likevel saman, fordi det enten var likskap i lyd eller i tydinga mellom dei, som til dømes når ho starta med å seie ”one”, som utvikla seg til ”ohne”, ”oh no” og ”ono”. Dikta var både humoristiske og tankevekkande; orda fordobla seg, voks og fekk ei anna tyding på dei ulike språka, og blokkerte dermed eitkvart forsøk på å tyde tekstane si innhaldsside.

Rinne skrudde tempoet opp og ned i opplesinga, og saman med lydlikskapen mellom orda, vart tekstane på ein eller anna måte komiske. Måten ho las opp på minte litt om den danske diktaren Lars Skinnebach, som følgde Rinne i opningsopplesingane. Han er også kjend for sin særeigne måte å lese opp på. Skinnebach veksla i tempo og volum mellom – og midt i – ord. Dette, saman med den politiske og økokritiske tematikken, gjorde det til ei svært spesiell oppleving å sitte ute på Møllegade i kulden. Eg trur aldri ei opplesing har gitt meg ei slik kjensle av insisterande kaos før.

Monica de la Torre frå Mexico, japanske Yoko Tawada og russiske Aleksandr Skidan las alle tekstar på både engelsk og deira eige morsmål. Det som knytte fleire av forfattarane frå opninga saman, var deira fleirspråklege kvardag – Monica de la Torre, Rinne og Tawada bur i eit anna land enn dei har vakse opp i, og lever difor livet på fleire ulike språk. Då Tawada skulle lese opp eitt av sine japanske dikt sa ho: ”I’ll be reading the next poem in japanese, but I’m sure you’ll understand it anyway”. Fråsegna var sjølvsagt meint humoristisk, men den fekk meg likevel til å tenkje over kor mykje ein kan forstå, sjølv om ein ikkje forstår. Som hos Rinne var det nok ei poengtering av at det ligg så mykje meir bak ein tekst enn berre innhaldet.

Eit oppgjer med tradisjonen
Eitt anna av innslaga som eg hadde gledd meg til sidan Reverse slapp programmet, var samtalen mellom den danske diktaren Caspar Eric og amerikanske Mira Gonzalez i salen til LiteraturHaus søndag kveld. Caspar Eric har oversett Gonzalez sitt verk Jeg vil aldrig blive smuk nok til at gøre os smukke sammen, som vart utgjeve på Forlaget Kronstork tidlegare i år. Gonzalez er, som Caspar Eric, del av den såkalla pop- eller internettgenerasjonen av unge diktarar.

Twitter har vore utgangspunktet for mange av tekstane til Gonzalez, og ho sa at det å kunne skrive offentleg og uhemma om det kvardagslege, det som knyter oss saman som menneske, vart ein form for fridom for henne. Det vart ei moglegheit for ho til å utfordre det tradisjonelle synet på poesi, og gjere det private universelt og offentleg.

Årets Reverse har, om ikkje utfordra, så mint meg på at poesi ikkje eigentleg har nokon rammer. Berre det å få rokka ved dei litt fastgrodde forventningane til kva lyrikk kan vere, gir meg ein grunn til å glede meg til neste år.

Kommentera

Bli först med att kommentera

Meddela mig vid

wpDiscuz