7 android 4.1 surfplatta kamagra jelly prenatal piller hjälpa dig bli gravid
Forskyvingar
18373
post-template-default,single,single-post,postid-18373,single-format-standard,_masterslider,_ms_version_2.9.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive,responsive-menu-slide-left

Forskyvingar

Forskyvingar

Av Ingrid Senje

Julenissen

 

Eg har berre dette eine vonde minnet om jula, den vinteren eg fylte tolv.

Det låg snø i hagen, og vi hadde vore ute heile adventstida, bygd snømann framfor vindauget. Mor mi hadde sett telys i snølyktene og pynta døra med julekrans, tent krydra røykelse i stova. Eg hadde kjøpt bilbanen veslebroren min ønska seg og pakka den inn i kvitt papir, no låg den og venta under treet.

Det var året før han skulle byrje på skulen, bror min, men han trudde framleis på julenissen, på det kvite skjegget og gåvesekken, på pipa, Nordpolen, alt. Då jula nærma seg meinte foreldra mine at han var gammal nok til å få vite det, at det var på tide å fortelje han sanninga. Det var som å innvie han i ein løyndom, sa dei, eit ritual alle barn måtte gjennom.

Dei venta til julekvelden. Det var fullt av småbarn hos oss den jula, så då far min kom inn i nissekostymet drog han bror min med seg til kjøkenet. Det er noko eg må fortelje deg, sa han, noko berre du skal få vite. Eg stod i døropninga mens han lente seg over bror min, såg at leppene hans stramma seg av spenning. Men då far min drog av seg lausskjegget, reagerte bror min med eit valdsamt sinne, tårene spruta frå auga hans som pistrete regn.

Etterpå sprang han opp på rommet sitt, låste døra og nekta å kome ut. Foreldra mine blei ståande i trappa då, forvirra og rådville, dei såg på meg med bedande blikk. Eg måtte snakke med han gjennom døra, sa dei, måtte prøve å roe han ned. Så eg fortalte han om bilbanen under juletreet, om den store, kvite gåva. Eg veit ikkje kva han svarte. Den låge stemma hans gjennom dørflata, ho blei overdøyva av lyden av julesong. I stova gjekk dei fleire og fleire rundar rundt juletreet, og gåvene var framleis uopna, sjølv om klokka nærma seg elleve. Dei måtte dirke opp låsen til rommet hans for å få han ut att, då var andletet hans heilt rosa av tårer.

Seinare, då gåvene var opna og småbarna hadde lagt seg, prøvde foreldra mine å mildne løgna ved å ta sanninga tilbake, kanskje nissen berre hadde dårleg tid. Broren min snudde seg berre vekk då, det spelte inga rolle lenger kva dei sa. Det var noko nytt og bestemt i rørslene hans då han løfta handa, peikte på snømannen ute i hagen. Eg veit at det ikkje er ein ekte mann, sa han, før han løfta opp bilbanen og bar den oppover trappene.

 

Kaninane
Eg hadde ei venninne som alltid lo når nokon skada seg, eg hugsar eg tenkte at det var noko feil med ho.

Det var ingen andre enn meg som ville vere saman med ho etter skuletid, dei andre gjekk i lange bogar rundt. Vi brukte å møtest bak skulen, der ingen kunne sjå oss, så eg ikkje trengte å forklare. Etterpå gjekk vi heim til ho.

Det var alltid berre oss to som leikte i rekkehuset hennar, men då ho fekk kaninane trur eg ho trudde at ting ville endre seg. I byrjinga kunne det jo verke sånn også, når alle spurte om å få bli med ho heim. Ho gløymte meg då. Men då dei slutta å kome, var det plass til meg igjen, vi fôra kaninane med gulrøter gjennom sprinklane.

Då mora hennar blei sjuk, fekk ho attende populariteten, det var som om det hadde ein slags nyheitsverdi. Vi brukte å låne rullestolen hennar og køyre kvarandre rundt i burettslaget, vi byta på kven som sat. Ein gong køyrde ho meg så fort at rullestolen velta mot ein fortauskant. Ho lo då eg fall, sjølv om eg skrubba meg opp på kneet, ho berre lo og lo, det var ein latter som ikkje lét seg stoppe.

Då vi kom inn på badet for å finne plaster, fortalte ho meg at dei måtte låse inn medisinane til mora, så ikkje dei narkomane skulle stele dei. Eg såg dei for meg då, snikande mellom rekkehusa. Eg kikka etter dei rundt hushjørna på veg heim.

Eg såg ho berre den eine gongen, mor hennar, ein dag ho var heime frå sjukehuset. Ho sat i ein fluktstol på terrassen med eit glas saft ved sida av seg, kroppen hennar var heilt urørleg. Eg såg berre haka hennar under den store solhatten, men venninna mi leia meg nærare, trekte skjermen på solhatten opp. Eg rykka bakover då eg fekk auge på det avmagra andletet hennar, snudde meg vekk for å sleppe å sjå.

Venninna mi blei borte frå skulen i éi veke då ho døydde, vi snakka om det i klassa og blei samde om å behandle ho som før. Men då ho dukka opp i porten, var det éi som ikkje kunne halde seg, som sprang bort og slo armane rundt ho. Vi andre blei ståande og veksle indignerte blikk.

Eg var den einaste som blei med ho heim etter gravferda også, vi stal salat frå snittane som vi ga til kaninane. Det var ein av dei siste gongane eg såg ho, familien hennar flytta like etter det. Men først kom ho innom for å spørje om eg ville overta kaninane. Det var ikkje plass til dei i den nye leilegheita, sa ho, dei trengte ein ny familie. Far hennar stod bak ho på trappa mens ho sa det, la handa på aksla hennar og klemte til.

Det er klart eg vil ha kaninane, sa eg, eg må berre høyre med foreldra mine først. Eg snudde meg for å springe opp trappa, men så snubla eg i det nedste trinnet, slo kneet mot kanten og fall.

Eg veit ikkje kva det blei til med kaninane, eg hugsar berre korleis døra small. Eg snudde meg vekk mens eg lukka ho, ville ikkje vise at eg grein. For ho må jo ha vore den same framleis, eller var det noko som var annleis òg? Kanskje lo ho ikkje lenger på den same måten. Kanskje stod ho der på trappa og la handa brydd framfor munnen, før ho snudde seg mot far sin og lét som om ingenting hadde hendt.

 

Ingrid Senje

Tags:

Kommentera

Bli först med att kommentera

Meddela mig vid

wpDiscuz